به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، گوش و دندان‌مان را از دست دادیم اما حاضر نشدیم در روز ارتحال امام، مرگ بر خمینی بگوییم. این خاطره را رضا رحمانی از آزادگان اردوگاه‌های ۱۶ و ۲۰ تکریت در نشست آزادگان و سرهنگ بازنشسته ارتش احمد حافظ‌اکبریان فرمانده اردوگاه نگهداری از اسرای عراقی به مناسبت سالگرد رحلت بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران در دفتر هنر و ادبیات اسارت حوزه هنری گفت.

وی افزود: صبح روز ۱۴ خرداد ۱۳۶۸ عراقی‌ها بین‌مان شکلات پخش کردند بعد گفتند امام از دنیا رفته است؛ شکلات‌ها را دور انداختیم و حاضر نشدیم به دستور آن‌ها به امام توهین کنیم. عراقی‌ها دندان‌های عباس گلزار را خرد کردند چراکه به جای مرگ بر امام فریاد زد مرگ بر صدام. عراقی‌ها حتی گوش بعضی را هم بریدند اما کسی مرگ بر خمینی نگفت.

امیرهوشنگ شاه‌پسندی از اسرای عملیات «والفجر ۱» که آن روزها در اردوگاه «رمادی ۲» بود، گفت: خبر رحلت امام را از رادیوی اردوگاه شنیدیم. جو اردوگاه آرام بود و عراقی‌ها از ترس درگیری به بچه‌ها اجازه عزاداری دادند.
داوود حسین‌پور روز ۱۴ خرداد را یکی از غمگین‌ترین روزهای اسارتش در اردوگاه «مفقودین صلاح‌الدین» دانست و گفت: عراقی‌ها ابتدا تعدادی عرب زبان ایرانی را وادار به شادی و پایکوبی کردند و بعد گفتند می‌دانید امروز که جشن گرفته‌اید چه روزی است؟ امام‌تان مرده است! همه شوکه شدیم، نشستیم روی زمین و زانوی غم بغل گرفتیم. از بلندگو قرآن پخش شد اما حق عزاداری به ما ندادند.

در ادامه برنامه جواد خواجویی یکی از ۲۳ اسیر نوجوانی که آن‌ها را به دیدار صدام برده بودند، روایت متفاوتی از اردوگاه «رمادی ۲» تعریف کرد. او گفت: فرمانده اردوگاه خبر رحلت را داد. با ما همدردی کرد و اجازه داد سه روز عزاداری کنیم.

سرهنگ بازنشسته ارتش اکبریان هم گفت: توی اردوگاه اسرای عراقی حتی بعثی‌ها هم برای ارتحال امام عزاداری و سینه‌زنی کردند. وی که آن روزها مسئول اردوگاه «رینه» بوده است گفت در این اردوگاه فقط بعثی‌ها را نگهداری می‌کردیم و بعد از ۴ روز که خبر رحلت امام را به آن‌ها دادیم، از ما اجازه خواستند داوطلبانه برای رحلت امام مجلس ختم قرآن بگیرند و عزاداری کنند.

این نشست عصر روز سه‌شنبه ۱۹ خردادماه ۱۴۰۵ در دفتر هنر و ادبیات اسارت حوزه هنری برگزار شد.